PAIiIZ
 
 
> Prawo dla inwestorów > Sektorowe regulacje prawne > Produkty żywnościowe
Formy prowadzenia działalności gospodarczej
Gaz łupkowy
Księgi Rachunkowe
Legalizacja pobytu w Polsce
Nabywanie nieruchomości przez cudzoziemców
Nieuczciwa konkurencja
Ocena oddziaływania na środowisko
Ochrona danych osobowych
Ochrona własności przemysłowej
Odnawialne źródła energii
Partnerstwo Publiczno-Prywatne
Podatki
Prawa własności intelektualnej w Polsce
Prawo konkurencji w Polsce
Prawo pracy
Proces budowlany
Reklama
Swobodny przepływ
Umowy międzynarodowe
Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej
Zatrudnianie cudzoziemców w Polsce

 

 

 

Produkty żywnościowe


  1. Zagadnienie ogólne
  2. Podstawowe pojęcia
  3. Podstawowe wymogi w zakresie obrotu żywnością
    1. Wymogi higieniczno-sanitarne w zakresie zakładów
    2. Osoby zatrudnione przy obrocie żywnością
    3. Szczególne wymogi w zakresie obrotu produktami pochodzenia zwierzęcego

1. Zagadnienie ogólne

Zasady rządzące obrotem żywnością w Polsce zmieniły się znacznie w związku z dostosowaniem prawa polskiego do wymogów Unii Europejskiej. Sprawy te reguluje obecnie szereg aktów prawnych uwzględniających standardy i wymogi wynikające z przepisów prawa europejskiego, w szczególności z:

  1. Rozporządzenia nr 178/2002/WE z dnia 28 stycznia 2002 r. ustalającego ogólne zasady Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego Europejski Urząd do Spraw Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w sprawie bezpieczeństwa żywnościowego (Dz. Urz. WE L 31),
  2. Dyrektywy 93/43/EEC z dnia 14 czerwca 1993 w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.U. WE L 139) oraz zastępującego tę dyrektywę Rozporządzenia nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 roku w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.U. WE L 139),
  3. Dyrektywy 2000/13/EC z 20 marca 2000 roku o zbliżeniu ustawodawstwa państw członkowskich w odniesieniu do znakowania, prezentacji oraz reklamy środków spożywczych (Dz.Urz. WE l 109).

Poniżej zostały wymienione najważniejsze obowiązujące w Polsce regulacje rangi ustawowej:

  1. Ustawa z dnia 11 maja 2001 roku o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia (Dz.U. z 2001 roku nr 63 poz. 634),
  2. Ustawa z dnia 21 grudnia 2001 o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2002 roku nr 5 poz. 44 ze zm.),
  3. Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2004 nr 33 poz. 288).


Wróć...

2. Podstawowe pojęcia

Podstawowym aktem prawnym w zakresie obrotu żywnością jest ustawa o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia. Definiuje ona pojęcie „żywności” i „obrotu żywnością” poprzez odwołanie się do przepisów prawa europejskiego:

  • „Żywność (środek spożywczy)” to każda substancja lub produkt przetworzony, częściowo przetworzony lub nieprzetworzony, przeznaczony lub w rozsądnym mniemaniu nadający się do spożycia przez ludzi, w tym napoje, guma do żucia oraz wszelkie substancje dodawane do żywności w sposób zamierzony podczas wytwarzania, przygotowania lub obróbki.
  • „Obrót żywnością” to każde umieszczanie żywności na rynku poprzez przechowywanie żywności czy środków żywienia zwierząt w celu sprzedaży, oferowanie sprzedaży lub innej formy przekazania, odpłatnej lub nieodpłatnej, a także sprzedaż, dystrybucja i inne formy przekazania.

Ustawę o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia stosuje się równolegle z ustawą o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, która wprowadza pewne szczególne regulacje dotyczące obrotu „artykułami rolno-spożywczymi” czyli  produktami rolnymi, runem leśnym, dziczyzną, organizmami morskimi i słodkowodnymi w postaci surowców, półproduktów oraz wyrobów gotowych otrzymywanych z tych surowców i półproduktów, w tym środkami spożywczymi.

W zakresie produktów pochodzenia zwierzęcego kluczowe znaczenia ma ustawa o wymaganiach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego. 

  • „Produktami pochodzenia zwierzęcego” są przetworzone albo nieprzetworzone produkty pochodzące od zwierząt lub ze zwierząt, przeznaczone do spożycia przez ludzi.


Wróć...

3. Podstawowe wymogi w zakresie obrotu żywnością

a. Wymogi higieniczno-sanitarne w zakresie zakładów

Podmioty prowadzące działalność w zakresie obrotu żywnością są zobowiązane do zagwarantowania odpowiednich standardów higieniczno-sanitarnych w miejscach prowadzenia działalności w zakresie obrotu żywnością, określanych mianem ‘’zakładów”.

  • "Zakładem" jest każde miejsce, w którym wykonywane są czynności związane z fizycznym obrotem żywnością, na wszystkich etapach tej działalności, począwszy od czynności przygotowawczych do produkcji aż do oferowania do sprzedaży lub dostarczania żywności końcowemu konsumentowi, odpłatnie lub nieodpłatnie. Warto też zauważyć, że wymogi dotyczące obrotu żywnością stosuje się już do samego przechowywania żywności w celu sprzedaży.

Podstawowe znaczenie w tym zakresie ma Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie wymagań higieniczno-sanitarnych w zakładach produkujących lub wprowadzających do obrotu środki spożywcze (Dz.U. z 2004 roku nr 104 poz. 1096). Określa ono szczegółowe wymagania higieniczno-sanitarne dotyczące stanu technicznego zakładów prowadzących obrót żywnością i ich wyposażenia (np. w zakresie ilości umywalek, systemów wentylacji etc.) oraz warunki sanitarne i wymagania w zakresie przestrzegania zasad higieny w obrocie żywnością, dotyczące np. gromadzenia i przechowywania odpadów z żywności.

Wymogi określone w przywołanym rozporządzaniu powinny zostać uwzględnione już na etapie projektowania zakładu. Opinię co do spełnianie wymagań higieniczno-sanitarnych w zakresie projektu zakładu, w którym ma być prowadzony obrót żywnością, można uzyskać we właściwym organie Państwowej Inspekcji Sanitarnej.


Wróć...

b. Osoby zatrudnione przy obrocie żywnością

Przepisy określają również wymogi wobec osób zatrudnionych przy obrocie żywnością. Przy pracach, które wymagają stykania się z żywnością, nie wolno zatrudniać osób chorych na wymienione w przepisach choroby zakaźne. Podmiot prowadzący obrót żywnością jest zobowiązany do skierowania każdej osoby mającej się podjąć prac wymagających stykania się żywnością na badania sanitarno-epidemologiczne, pokrycia kosztów tych badań, przechowywania orzeczeń lekarskich wydanych na podstawie badań lekarskich do celów sanitarno-epidemiologicznych oraz udostępniania ich na żądanie organów urzędowej kontroli żywności.

Na przedsiębiorcy prowadzącym obrót żywnością spoczywa dodatkowy obowiązek nadzorowania, instruowania i szkolenia osób biorących udział w obrocie żywnością w zakresie przestrzegania zasad higieny odpowiednio do wykonywanej przez nich pracy.


Wróć...

c. Szczególne wymogi w zakresie obrotu produktami pochodzenia zwierzęcego

Wyżej wspomniana ustawa o wymogach weterynaryjnych dla produktów pochodzenia zwierzęcego określa szczególne wymogi w zakresie prowadzenia produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego.
Ze względu na to, że definicja produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego jest bardzo szeroka i obejmuje również pakowanie, przepakowywanie, przechowywanie i transport produktów pochodzenia zwierzęcego, szereg wymogów dotyczących produkcji tych produktów może w praktyce dotyczyć również podmiotów prowadzących wyłącznie obrót takimi produktami.

Wymagania weterynaryjne dotyczące poszczególnych rodzajów produktów pochodzenia zwierzęcego zostały określone w licznych rozporządzeniach wykonawczych do wspomnianej ustawy. Jeżeli zakład nie spełnia odpowiednich wymagań (np. technicznych), to nie zostanie dopuszczony przez powiatowego lekarza weterynarii do prowadzenia danej działalności.

Jednakże przedsiębiorca jest zobowiązany do zachowania wymogów weterynaryjnych jedynie w zakresie tej działalności, którą w rzeczywistości prowadzi. Oznacza to, że w przypadku prowadzania działalności jedynie w zakresie przechowywania produktów pochodzenia zwierzęcego dany zakład musi spełniać wyłącznie wymagania weterynaryjne dotyczące przechowywania takich produktów, a nie np. uboju zwierząt.


Wróć...


4. Wymagane decyzje administracyjne

a. Decyzja potwierdzająca spełnienie wymagań

Przed rozpoczęciem działalności w zakresie obrotu żywnością konieczne jest uzyskanie odpowiedniej decyzji potwierdzającej spełnienie wymagań koniecznych do zapewnienia higieny w obrocie żywnością oraz do zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej sprzedawanych artykułów. Decyzję taką wydaje powiatowy inspektor Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz w niektórych przypadkach, określonych w ustawie, właściwy organ Inspekcji Weterynaryjnej.

Wniosek o wydanie decyzji powinien spełniać wszelkie wymogi wynikające z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Decyzja potwierdza, że zostały spełnione wymagania w zakresie właściwej jakości zdrowotnej żywności, w tym wymagania dotyczące pomieszczeń, urządzeń oraz ich lokalizacji, a stan zdrowia osób biorących udział w produkcji lub obrocie żywnością odpowiada wymaganiom określonym w przepisach o chorobach zakaźnych i zakażeniach. Obowiązek uzyskania tej decyzji dotyczy w zasadzie tylko tych podmiotów, które prowadzą zakład w wyżej przywołanym znaczeniu tzn. miejsce, w którym następuje fizyczny kontakt z żywnością.


Wróć... 

b. Zgłoszenie do inspektora jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych

Dodatkowo na podmiocie podejmującym działalność w zakresie obrotu artykułami spoczywa dodatkowy obowiązek zgłoszenia podjęcia działalności do Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych.

Obowiązek ten nie dotyczy jednak:

  • rolników,
  • podmiotów podejmujących działalność gospodarczą w zakresie obrotu detalicznego artykułami rolnospożywczymi.

Zgłoszenia dokonuje się nie później niż w dniu rozpoczęcia działalności gospodarczej, podając nazwę i siedzibę zgłaszającego, określenie przedmiotu działalności gospodarczej, w tym informację o działalności eksportowej oraz wskazując miejsca składowania artykułów rolno-spożywczych. Do zgłoszenia dołącza się aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego.

Zgłoszeniu podlega także zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie obrotu żywnością w terminie 7 dni od dnia jej zaprzestania.


Wróć...

c. Decyzja dopuszczająca do działalności w zakresie produktów pochodzenia zwierzęcego

Jeżeli działalność w zakresie obrotu żywnością ma również obejmować pakowanie, przepakowywanie, przechowywanie lub transport produktów pochodzenia zwierzęcego, podmiot planujący taką działalność zobowiązany jest do zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia takiej działalności powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na miejsce jej prowadzenia.

Zgłoszenie powinno zawierać informacje o:

  • zakresie i wielkości produkcji (pojęcie produkcji obejmuje również pakowanie, przepakowywanie, przechowywanie i transport),
  • rodzaju produktów pochodzenia zwierzęcego, które mają być produkowane w zakładzie,
  • planowanym przeznaczeniu produktów pochodzenia zwierzęcego do handlu, na rynek państw trzecich, na rynek krajowy albo do sprzedaży bezpośredniej.

Do zgłoszenia dołącza się aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego.

Powiatowy lekarz weterynarii w terminie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, po przeprowadzeniu kontroli, wydaje decyzję w sprawie dopuszczenia zakładu do prowadzenia produkcji, jeżeli są spełnione wymagania weterynaryjne właściwe dla tego rodzaju produkcji. Wydając decyzję powiatowy lekarz weterynarii:

  1. nadaje weterynaryjny numer identyfikacyjny zakładu;
  2. określa rodzaj produktów i wielkość produkcji oraz kwalifikuje zakład:
    • do handlu,
    • na rynek krajowy,
    • do sprzedaży bezpośredniej,
    • na rynek państw trzecich.

Jeżeli dany podmiot zamierza dopiero wybudować zakład lub adaptować istniejący budynek na potrzeby takiego zakładu musi najpierw sporządzić projekt technologiczny zakładu i przesłać wraz z wnioskiem o jego zatwierdzenie powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na planowane miejsce prowadzenia działalność.

Powiatowy lekarz weterynarii zatwierdzi, w drodze decyzji, projekt technologiczny zakładu, jeżeli będzie on odpowiadał wymaganiom określonym w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy o wymaganiach weterynaryjnych.


Wróć...


5. HACCP

Wszyscy przedsiębiorcy zajmujący się wprowadzaniem żywności do obrotu są zobowiązani do wdrożenia tzw. systemu HACCP czyli systemu Analizy Zagrożeń i Krytycznego Punktu Kontroli (Hazard Analysis and Critical Control Point) w celu zapewnienia bezpieczeństwa żywności.

Obowiązek wdrożenia systemu HACCP wynika z przepisów prawa europejskiego (został wprowadzony pierwotnie Dyrektywą 94/43/EEC, obecnie kwestię tę reguluje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej nr 852/2004 w sprawie higieny środków spożywczych, a na gruncie prawa polskiego ustawa o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia).

System HACCP powinien obejmować następujące elementy:

  • zidentyfikowanie i ocenę zagrożeń jakości zdrowotnej żywności oraz ryzyka ich wystąpienia, a także ustalenie środków kontroli i metod przeciwdziałania tym zagrożeniom,
  • określenie krytycznych punktów kontroli w celu wyeliminowania lub ograniczania zagrożeń,
  • ustalenie dla każdego krytycznego punktu kontroli limitów rozgraniczających stany akceptowalne od nieakceptowalnych w celu zapobiegania, eliminowania lub ograniczania zidentyfikowanych zagrożeń,
  • ustalenie i wprowadzenie systemu monitorowania krytycznych punktów kontroli,
  • ustalenie działań naprawczych (korygujących), jeżeli monitorowanie wykazuje, że krytyczny punkt kontroli nie spełnia wymagań.

Obowiązek wdrożenia i nadzoru na stosowaniem systemu HACCP spoczywa na kierowniku zakładu wprowadzającego żywność do obrotu lub osobie przez niego upoważnionej. Przy wdrażaniu systemu HACCP można stosować opracowania zawarte w:

  • poradnikach dobrej praktyki produkcyjnej (GMP),
  • dobrej praktyki higienicznej (GHP),
  • poradnikach wdrażania i stosowania zasad systemu HACCP,
  • we wskazówach zawartych w poradnikach przy opracowywaniu we własnym zakresie dokumentacji dotyczącej zasad systemu HACCP obowiązującej w zakładzie.

Poradniki dla poszczególnych branż handlu środkami spożywczymi, opracowują przedsiębiorcy wprowadzający żywność do obrotu lub związki zrzeszające tych przedsiębiorców przy udziale organizacji konsumenckich oraz w konsultacji z zainteresowanymi stronami działającymi w zakresie bezpieczeństwa żywności. Poradniki podlegają ocenie pod względem zgodności z wymaganiami higieny przez Państwową Inspekcję Sanitarną i Inspekcję Weterynaryjną z uwzględnieniem zasad stosowanych w tym zakresie w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

Wróć...

6. Kontrola wewnętrzna

Dodatkowo w zakładzie wprowadzającym żywność do obrotu należy przeprowadzać kontrolę wewnętrzną Kontrola wewnętrzna ma na celu sprawdzenie:

  1. przestrzegania warunków i zasad higieny w obrocie żywnością w celu zapewnienia właściwej jakości zdrowotnej żywności,
  2. stosowania zasad systemu HACCP.

Do zoorganizowania, prowadzenie i koordynowania kontroli wewnętrznej zobowiązany jest kierujący zakładem.

Ponadto przedsiębiorcy wprowadzający żywność do obrotu są obowiązani do prowadzenia i przechowywania dokumentacji lub innych danych, na podstawie których będzie możliwa identyfikacja podmiotów, które dostarczyły gotowe środki spożywcze w celu wprowadzenia do obrotu.


Wróć...

7. Kontrola zewnętrzna

Kontrolę zewnętrzną nad poprawnością działalności w zakresie obrotu żywnością sprawuje przede wszystkim Państwowa Inspekcja Sanitarna oraz Inspekcja Jakości Artykułów Rolno-Spożywczych. W zakresie produktów pochodzenia zwierzęcego specjalne uprawnienia przysługują Inspekcji Weterynaryjnej.


Wróć...

8. Opakowania żywności

Szczególne znaczenie mają przepisy dotyczące znakowania opakowań środków spożywczych. Regulacje polskie dotyczące znakowania środków spożywczych stanowią w większości implementację postanowień dyrektyw europejskich, w tym przede wszystkim Dyrektywy 2000/13/EC z 20 marca 2000 roku o zbliżeniu ustawodawstwa państw członkowskich w odniesieniu do znakowania, prezentacji oraz reklamy środków spożywczych (Dz.Urz. WE l 109 z 06.05.2000, str. 29 i nast.).

W przypadku artykułów rolno-spożywczych nieprzeznaczonych do sprzedaży detalicznej wystarczy oznakowanie zawierające nazwę artykułu i inne dane niezbędne do identyfikacji tego artykułu. Informacje te mogą zostać umieszczone na opakowaniu jednostkowym, a w przypadku sprzedaży artykułów nieopakowanych lub znajdujących się w opakowaniu zbiorczym wystarczy zamieszczenie ich w dokumentach przewozowych.

Ostrzejsze rygory obowiązuje w zakresie znakowania opakowań żywności przeznaczonych bezpośrednio dla konsumentów. Określa je Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 grudnia 2002 roku w sprawie znakowania środków spożywczych i dozwolonych substancji (Dz. U. Nr 220, poz. 1856). Jest to rozporządzenie wykonawcze do dwóch ustaw: ustawy o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia oraz ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

Opakowania jednostkowe środków spożywczych przeznaczone bezpośrednio dla konsumenta powinny zawierać następujące elementy obligatoryjne:

  • nazwę środka spożywczego (nazwa środka spożywczego ma precyzyjnie informować konsumenta o rodzaju środka spożywczego, umożliwiać odróżnienie go od podobnych środków spożywczych),
  • składniki występujące w środku spożywczym,
  • datę minimalnej trwałości środka spożywczego albo terminu jego przydatności do spożycia,
  • sposób przygotowania lub stosowania, gdy brak tej informacji mógłby spowodować niewłaściwe postępowanie ze środkiem spożywczym,
  • dane identyfikujące producenta lub wprowadzającego do obrotu (ewentualnie kraj pochodzenia lub istotnego przetworzenia, jeżeli brak tej informacji mógłby wprowadzić konsumenta w błąd),
  • zawartość netto opakowania jednostkowego i liczbę sztuk środka spożywczego znajdujących się w tym opakowaniu,
  • warunki przechowywania, gdy jakość środka spożywczego zależy od warunków przechowania,
  • oznaczenie partii produkcyjnej środka spożywczego,
  • określenie klasy jakości handlowej, jeżeli została ona ustalona w szczegółowych przepisach,
  • informacje dotyczące wartości odżywczej w odniesieniu do środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego, a w odniesieniu do środków spożywczych powszechnie spożywanych, jeżeli oświadczenie żywieniowe jest zamieszczane na opakowaniu środka spożywczego lub jest stosowane w prezentacji lub reklamie tego środka,
  • informacje dotyczące postaci środka spożywczego lub procesów technologicznych stosowanych w produkcji, w szczególności określające, czy jest to środek: sproszkowany, liofilizowany, głęboko mrożony, zagęszczony, wędzony - w przypadku gdy brak tej informacji może wprowadzić konsumenta w błąd.

W przypadku mniejszego opakowania jednostkowego, którego największa powierzchnia nie przekracza 10 cm2, dopuszcza się co do zasady znakowanie środka spożywczego poprzez podanie jedynie następujących informacji:

  • nazwy środka spożywczego,
  • daty minimalnej trwałości albo terminu przydatności do spożycia,
  • zawartości netto lub liczby sztuk środka spożywczego w opakowaniu.

Jeżeli środek spożywczy znajduje się w opakowaniu zbiorczym przeznaczonym bezpośrednio dla konsumenta, a z zewnątrz nie można przeczytać treści oznakowania na opakowaniu jednostkowym umieszczonym w tym opakowaniu zbiorczym, konieczne jest zamieszczenie odpowiedniego oznakowania opakowania zbiorczego.
Oprócz informacji obligatoryjnych, na opakowaniu mogą być zawarte inne, dodatkowe informacje. Jednak żadne informacje zawarte na opakowaniu nie mogą:

  1. wprowadzać konsumenta w błąd w zakresie charakterystyki środka spożywczego, w szczególności odnośnie do jego rodzaju, właściwości, składu, ilości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji, a w przypadku środka spożywczego powszechnie spożywanego zawierać określenia "dietetyczny" oraz sugerować, że jest to środek spożywczy specjalnego przeznaczenia żywieniowego,
  2. przypisywać środkowi spożywczemu:
    1. działania lub właściwości, których nie posiada,
    2. właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia albo odwoływać się do takich właściwości,
  3. sugerować, że środek spożywczy posiada szczególne właściwości, jeżeli wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości.

Znakowanie artykułów rolno-spożywczych powinno być wykonane w sposób czytelny, zrozumiały i widoczny, a w odniesieniu do artykułów rolno-spożywczych w opakowaniach jednostkowych - także w sposób nieusuwalny.

Szczególne zasady obowiązują w zakresie języka oznaczeń w przypadku znakowania żywności przeznaczonej do sprzedaży detalicznej. Według polskich przepisów całość oznakowania takich produktów powinna być języku polskim. Tymczasem przepisy europejskie wymagają, aby jedynie obligatoryjne elementy oznakowania były w języku zrozumiałym dla konsumentów z danego kraju. Może to rodzić problemy prawne  zwłaszcza na tle nieprzetłumaczalnych słownych znaków towarowych lub tzw. fantazyjnych nazw produktów wprowadzanych w identycznym brzmieniu jednocześnie w wielu krajach.


Wróć...


Materiał przygotowany i opracowany dla Polskiej Agencji Informacji i Inwestycji Zagranicznych S.A. przez:

Firma Prawnicza Kuczek i Maruta Kancelaria Radców Prawnych

Mail kontaktowy: biuro@km.com.pl


 
 

BIP

Dlaczego PolskaO AgencjiUsługi PAIiIZPublikacjePrawo dla inwestorówAktualnościWydarzeniaNEWSLETTER PAIiIZ
Zainwestowali w PolsceZachęty inwestycyjneRegionySektoryPolska w liczbachZarządDepartamenty - BiuraRada NadzorczaBiuro prasowePodstawowe informacjeKariera w PAIiIZPrzetargi i ogłoszeniaPartnerzy PAIiIZPatronatyStatut PAIiIZKontaktInwestuj z PAIiIZWsparcie polskich firm za granicąPolska WschodniaKPK OECDFundusze europejskieUsługi KonferencyjneBaza projektów kooperacyjnychDziałalność gospodarcza w PolsceInwestorzy zagraniczni w PolsceO PolsceOpracowania sektoroweGoChinaGoAfricaRynek pracy WojewództwaPolska WschodniaPublikacje partnerów PAIiIZ

powered by WEB interface

 
Portal PAIiIZ wykorzystuje pliki cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich zapis lub wykorzystanie.
Więcej informacji znajdziesz w naszej Polityce Prywatności. Akceptuję politykę prywatności Portalu
zamknij