• I. Wjazd na terytorium RP
  • 1. Obywatele UE I EOG
  • 2. Obywatle państw trzecich
  • 3. Rodzaje wiz
  • 4. Procedura wizowa i opłaty
    • 4.1. Organ właściwy
    • 4.2. Terminy
    • 4.3. Opłata
    • 4.4. Wymagane dokumenty
• II. Pobyt na terytorium RP
  • 1. Wysokość środków, które należy posiadać
  • 2. przedłużenie wizy
    • 2.1. organ właściwy
    • 2.2. terminy
    • 2.3. opłaty
  • 3. Podstawy Pobytu obywateli UE i EOG na terytorium RP
    • 3.1. Pobyt przez okres nieprzekraczający 3 miesięcy
    • 3.2. Pobyt przez okres przekraczający 3 miesięce
    • 3.3. Pobyt stały
  • 4. Podstawy pobytu obywateli państw trzecich na terytorium RP
    • 4.1. Zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony
    • 4.2 Zezwolenie na osiedlenie się
    • 4.3 Zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE
  • 5. Obowiązek meldunkowy

I. Wjazd na terytorium RP

Prawo do wjazdu na terytorium RP przysługuje obywatelom Unii Europejskiej oraz obywatelom państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz, co do zasady obywatelom państw trzecich.

1. posiadającym ważną wizę lub zwolnionym z obowiązku posiadania wizy, lub

2. posiadającym ważną kartę pobytu.

Wróć...

Obywatele państw członkowskich Unii Europejskiej (UE) oraz członkowie ich rodzin, a także obywatele państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego – Norwegii, Islandii, Liechtensteinu i Szwajcarii (EOG) oraz członkowie ich rodzin mogą wjechać i przebywać na terytorium RP przez okres nieprzekraczający łącznie 90 dni bez konieczności posiadania wizy.

Przekroczenie granicy RP przez obywatela UE wymaga posiadania ważnego dokumentu podróży lub innego dokumentu pozwalającego stwierdzić tożsamość i obywatelstwo. Członek rodziny niebędący obywatelem UE może wjechać na terytorium RP na podstawie ważnego dokumentu podróży oraz wizy, jeśli jest wymagana.

Obywatele państw trzecich, zamierzający wjechać i przebywać na terytorium RP, zobowiązani są uzyskać odpowiednią wizę. Obowiązujące przepisy przewidują jednak szereg zwolnień z tego obowiązku. Dotyczy to między innymi obywateli Australii, Japonii, Kanady, Korei Południowej, Malezji, Singapuru oraz USA (pełny wykaz dostępny jest na stronach internetowych Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP).

Zwolnienie z obowiązku posiadania wizy, dotyczące zarówno obywateli UE, EOG, jak i innych państw, obejmuje jednak co do zasady wjazd w celach turystycznych na okres nieprzekraczający zwykle 90 dni, nie dotyczy zaś wjazdu m.in. w celu podjęcia nauki, pracy lub innej działalności zarobkowej.

Obywatele państw trzecich, którym nie przysługuje zwolnienie z obowiązku posiadania wizy, mogą wjechać na terytorium RP, jeżeli posiadają wydaną dla określonego celu:

1. wizę Schengen (C): uprawniającą do jednego lub większej liczby wjazdów i pobytów, pod warunkiem, że ani długość ciągłego pobytu, ani całkowita długość kolejnych pobytów na terytorium państw obszaru Schengen nie przekraczają 3 miesięcy w ciągu każdego okresu 6 miesięcy liczonego od dnia pierwszego wjazdu na to terytorium;

2. wizę krajową (D): uprawniającą do wjazdu i ciągłego pobytu wyłącznie na terytorium RP lub kilku pobytów następujących po sobie, trwających łącznie dłużej niż 3 miesiące i nieprzekraczających łącznie roku w okresie ważności wizy.

Wiza Schengen lub wiza krajowa, z wyłączeniem tranzytowej wizy lotniskowej (A), może być wydana m.in. w celu: turystycznym, odwiedzin, prowadzenia działalności gospodarczej, wykonywania pracy, odbycia studiów, prowadzenia badań naukowych, leczenia, realizacji zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Okres ważności wizy i pobytu w jej ramach oraz szczegółowe wymogi proceduralne są odpowiednio dostosowane do celu, w jakim jest ona wydawana.

Wniosek o wydanie wizy Schengen cudzoziemiec powinien złożyć, co do zasady, w konsulacie określonego państwa strefy Schengen, znajdującym się w kraju jego legalnego zamieszkania. W przypadku planowanej wizyty w jednym kraju strefy Schengen wniosek należy złożyć w konsulacie tego kraju, w przypadku zaś planowanej wizyty w kilku krajach strefy Schengen wniosek należy złożyć w konsulacie tego kraju, który jest głównym celem podróży cudzoziemca.

Wniosek o wydanie wizy krajowej cudzoziemiec powinien złożyć, co do zasady, w konsulacie RP znajdującym się w kraju jego legalnego zamieszkania. Jeżeli cudzoziemiec legalnie przebywa na terytorium państw członkowskich UE lub EOG, wizę w celu wykonywania pracy może mu wydać także inny konsul.

Wniosek o wydanie wizy Schengen należy złożyć nie wcześniej niż trzy miesiące przed rozpoczęciem planowanej wizyty i zwykle nie później niż ok. 10 dni przed zaplanowaną podróżą, w związku z faktem, że procedura wizowa trwa zazwyczaj kilka dni roboczych (ostatni termin może się jednak różnić w zależności od państwa pochodzenia cudzoziemca oraz konsulatu, w którym składany jest wniosek, i wynosić 30 lub nawet 60 dni – szczegółowych informacji udzielają poszczególne konsulaty).

Wniosek o wydanie wizy krajowej należy złożyć odpowiednio wcześniej, mając na uwadze, że w zależności od państwa pochodzenia cudzoziemca i konsulatu, w którym składany jest wniosek, okres jego rozpoznania może wynosić miesiąc lub nawet 2 miesiące – szczegółowych informacji udzielają poszczególne konsulaty.

Opłata za wydanie wizy Schengen wynosi 60 EUR i jest pobierana przed złożeniem wniosku wizowego. Dzieci w wieku od lat 6 do 12 uiszczają opłatę wizową w wysokości 35 EUR. Przepisy przewidują ponadto zwolnienia z opłat w stosunku do niektórych kategorii osób, m.in. dzieci poniżej 6 roku życia oraz studentów podróżujących w celu podjęcia nauki. W przypadku odmowy wydania wizy opłata nie jest zwracana.

Opłata za wydanie wizy krajowej pobierana przed złożeniem wniosku wizowego wynosi 60 EUR. Wysokość tej opłaty może się jednak różnić w zależności od kraju pochodzenia w związku z zawartymi przez RP umowami międzynarodowymi (np. Ukraina, Białoruś).

W celu uzyskania wizy Schengen lub wizy krajowej cudzoziemiec zobowiązany jest złożyć w konsulacie (osobiście lub przez pełnomocnika – szczegółowych informacji udzielają poszczególne konsulaty) następujące dokumenty:

1. wypełniony formularz wniosku (zwykle do pobrania na stronach internetowych danego konsulatu);

2. fotografie (wymogi co do ich ilości i rodzaju określa dany konsulat);

3. kopię dokumentu podróży (paszport lub inny), którego okres ważności upływa nie wcześniej niż 3 miesiące przed upływem okresu ważności wnioskowanej wizy i który ponadto zawiera przynajmniej jedną lub dwie (w zależności od konsulatu) wolne strony i został wydany w ciągu ostatnich dziesięciu lat. Oryginał dokumentu podróży należy okazać, składając wniosek. Nie jest on zatrzymywany na czas trwania postępowania. Niektóre konsulaty wymagają dodatkowo innego dokumentu tożsamości;

4. dowód uiszczenia odpowiedniej dla danej wizy opłaty;

5. dokumenty dotyczące zakwaterowania lub dowód potwierdzający posiadanie wystarczających środków na pokrycie kosztów zakwaterowania na terytorium Schengen / RP;

6. dokumenty potwierdzające, że osoba ubiegająca się o wizę posiada wystarczające środki na pokrycie kosztów utrzymania przez cały okres planowanego pobytu oraz na pokrycie kosztów powrotu do państwa pochodzenia lub zamieszkania lub na tranzyt do państwa trzeciego, które udzieli pozwolenia na wjazd, lub możliwość uzyskania takich środków zgodnie z prawem (nie dotyczy członków rodziny obywateli UE lub Norwegii, Islandii, Liechtensteinu lub Szwajcarii towarzyszących im lub dołączających do nich);

7. informacje pozwalające ocenić, czy osoba ubiegająca się o wizę zamierza opuścić terytorium państw Schengen / RP (zwykle wymagane jest posiadanie biletu powrotnego);

8. w przypadkach, gdy jest to wymagane w stosunku do obywatela danego państwa – dowód posiadania ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu przepisów o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub posiadania odpowiedniego, ważnego podróżnego ubezpieczenia medycznego w wysokości co najmniej 30 000 EUR na okres zamierzonego pobytu na terytorium Schengen / RP wraz z jego kopią;

9. inne dokumenty wymagane do wykazania danego celu podróży (np. zaproszenie, dokument potwierdzający więzi rodzinne, list od pracodawcy, zezwolenie na pracę, umowa o pracę, plan podróży) – szczegółowych informacji udzielają poszczególne konsulaty;

10. większość konsulatów zastrzega prawo do żądania od wnioskodawcy dostarczenia także innych dokumentów w toku postępowania, jeśli okaże się to konieczne.

Cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium RP na okres pobytu nie przekraczający 3 dni powinien posiadać środki utrzymania na pokrycie kosztów zakwaterowania, wyżywienia, tranzytu i powrotu do państwa pochodzenia w wysokości co najmniej 300 złotych albo równowartość tej kwoty w walutach obcych.

Cudzoziemcy wjeżdżający na terytorium RP na okres pobytu powyżej 3 dni powinni posiadać kwotę 100 zł na każdy dzień pobytu albo jej równowartość w walutach obcych.

W celu udokumentowania posiadania określonych środków cudzoziemiec może przedstawić m.in.: 

1. czek podróżny;

2. kartę kredytową, z której można skorzystać w RP, wraz z zaświadczeniem o wysokości limitu na niej lub kartę płatniczą, z której można skorzystać w RP wraz z zaświadczeniem o aktualnym stanie konta lub aktualnym wyciągu z historii rachunku;

3. zaświadczenie o posiadaniu środków płatniczych w banku lub innej instytucji mającej siedzibę na terytorium RP, potwierdzone pieczęcią i podpisem upoważnionego pracownika, wystawione najpóźniej na miesiąc przed przekroczeniem granicy;

4. oryginał zaproszenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, potwierdzający możliwość uzyskania odpowiednich środków utrzymania.

Wysokość wymaganych środków i zakres dokumentów, jakie mogą być wykorzystane w celu potwierdzenia ich posiadania, różnią się od wyżej wskazanych w przypadku szczególnych celów podróży (praca, studia, leczenie, udział w imprezach turystycznych, zawodach sportowych) – szczegółowe wymogi uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 grudnia 2008 r. w sprawie środków utrzymania, które powinien posiadać cudzoziemiec wjeżdżający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oraz dokumentów potwierdzających możliwość uzyskania takich środków.

Przedłużanie wizy, zarówno krajowej, jak i wizy Schengen, możliwe jest tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

Wiza Schengen może zostać przedłużona, jeśli nie jest możliwe opuszczenie przez daną osobę terytorium Schengen przed upływem terminu ważności wizy lub przed końcem objętego wizą dozwolonego okresu pobytu:

1. na skutek siły wyższej lub

2. ze względów humanitarnych lub

3. jeśli istnieją ważne powody osobiste po stronie posiadacza wizy, uzasadniające przedłużenie wizy.

Wiza krajowa może być zaś przedłużona wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

1. przemawia za tym ważny interes zawodowy lub osobisty albo względy humanitarne;

2. zdarzenia, które są przyczyną ubiegania się o przedłużenie wizy, wystąpiły niezależnie od woli cudzoziemca i nie były możliwe do przewidzenia w chwili wydania wizy;

3. okoliczności sprawy nie wskazują, że cel pobytu cudzoziemca będzie inny niż deklarowany;

4. nie zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wydania wizy.

Wróć...

Organem właściwym do przedłużenia zarówno wizy Schengen, jak i wizy krajowej jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca.

Wróć...

Posiadacz wizy zobowiązany jest złożyć wniosek o przedłużenie wizy na co najmniej 7 dni przed upływem okresu pobytu na podstawie posiadanej wizy Schengen lub 14 dni przed upływem okresu pobytu na podstawie wizy krajowej (w projekcie zmian do ustawy o cudzoziemcach termin ten ulega skróceniu do 3 dni dla obu wiz).

Obowiązujące przepisy przewidują, że od dnia złożenia wniosku, pod warunkiem jego złożenia w terminie, do dnia wydania decyzji w sprawie przedłużenia wizy pobyt cudzoziemca na terytorium RP uważa się za legalny.

Przedłużenia wizy Schengen w przypadkach określonych w pkt. 1 i 2 dokonuje się bezpłatnie; w przypadku określonym w pkt. 3 od wniosku pobierana jest opłata w wysokości 30 EUR. Opłata pobierana za wniosek o przedłużenie wizy krajowej wynosi równowartość 406 PLN. W przypadku odmowy przedłużenia wizy opłaty nie są zwracane.

Wróć...

Obywatele UE lub EOG oraz członkowie ich rodzin niebędący obywatelami UE lub EOG mogą przebywać w RP do 3 miesięcy bez konieczności spełnienia dodatkowych warunków pobytu (z wyjątkiem obowiązku meldunkowego).

Obywatel UE lub EOG pozostający na terytorium RP dłużej niż 3 miesiące (przy spełnieniu jednego z warunków pobytu sformułowanych w przepisach art. 16 i nast. ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin) jest zobowiązany zarejestrować swój pobyt, a członek jego rodziny niebędący obywatelem UE lub EOG jest obowiązany uzyskać kartę pobytu.

Organ właściwy i terminy

Wniosek o zarejestrowanie pobytu obywatela UE lub EOG lub wydanie karty pobytu członka rodziny należy złożyć do wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu obywatela osobiście, nie później niż w następnym dniu po upływie 3 miesięcy od dnia wjazdu na terytorium RP.

Zarejestrowania pobytu i wydania w związku z tym zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE lub EOG wojewoda dokonuje niezwłocznie – na miejscu. Kartę pobytu członka rodziny obywatela UE lub EOG wojewoda wydaje nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku o jej wydanie (w dniu złożenia wniosku wojewoda wydaje zaświadczenie o jego przyjęciu).

Do wypełnionego formularza wniosku należy dołączyć dokumenty lub pisemne oświadczenia potwierdzające spełnianie warunków pobytu wspomnianych wyżej, a w przypadku wniosku o wydanie karty pobytu członka rodziny obywatela UE lub EOG – także fotografie. Przy składaniu wniosku o zarejestrowanie pobytu lub wydanie karty pobytu członka rodziny okazuje się ważny dokument podróży.

Przy odbiorze zaświadczenia i karty pobytu należy okazać ważny dokument podróży lub inny dokument potwierdzający tożsamość i obywatelstwo oraz dowód uiszczenia opłaty w wysokości 1 PLN (w przypadku zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu) lub 30 PLN (w przypadku karty pobytu).

Wróć...

Po upływie 5 lat nieprzerwanego pobytu na terytorium RP obywatel UE lub EOG nabywa prawo stałego pobytu. Członek rodziny niebędący obywatelem UE lub EOG nabywa prawo stałego pobytu po upływie 5 lat nieprzerwanego pobytu na terytorium RP wraz z takim obywatelem.

Ustawa o wjeździe na terytorium RP, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli UE i członków ich rodzin normuje także możliwość nabycia prawa stałego pobytu przed upływem 5-letniego okresu pobytu na terytorium RP. Dotyczy to wyjątkowych sytuacji o charakterze zawodowym lub rodzinnym.

W obu przypadkach, z pewnymi wyjątkami, pobyt uważa się za nieprzerwany, gdy przerwy w nim nie przekroczyły łącznie 6 miesięcy w roku. Pobyt na terytorium RP przerywa wykonanie decyzji o wydaleniu obywatela UE lub EOG lub członka rodziny niebędącego obywatelem UE lub EOG.

Wniosek o wydanie zaświadczenia potwierdzającego prawo stałego pobytu (w przypadku obywatela UE lub EOG) lub karty stałego pobytu członka rodziny obywatela UE lub EOG należy złożyć osobiście do wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu obywatela. Członek rodziny niebędący obywatelem UE lub EOG zobowiązany jest złożyć stosowny wniosek przed upływem terminu ważności karty pobytu, jeśli zamierza dalej pozostać na terytorium RP.

Wydania zaświadczenia potwierdzającego prawo stałego pobytu obywatela UE lub EOG wojewoda dokonuje niezwłocznie – na miejscu. Kartę stałego pobytu członka rodziny obywatela UE lub EOG wojewoda wydaje nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku o jej wydanie (w dniu złożenia wniosku wojewoda wydaje zaświadczenie o jego przyjęciu).

Do wypełnionego formularza wniosku należy dołączyć fotografie. Przy składaniu wniosku okazuje się ważny dokument podróży.

Przy odbiorze zaświadczenia potwierdzającego prawo stałego pobytu lub karty stałego pobytu należy okazać ważny dokument podróży lub inny dokument potwierdzający tożsamość i obywatelstwo oraz – w obu przypadkach – dowód uiszczenia opłaty w wysokości 30 PLN.

Obywatel państwa trzeciego może uzyskać prawo do pobytu na terytorium RP, w szczególności po upływie okresu pobytu oznaczonego w wizie lub okresu ważności wizy na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się lub zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE.

W każdym przypadku wydana obywatelowi państwa trzeciego karta pobytu (przy zezwoleniu na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwoleniu na osiedlenie się i zezwoleniu na pobyt rezydenta długoterminowego WE) w okresie jej ważności potwierdza jego tożsamość podczas jego pobytu na terytorium RP oraz uprawnia, wraz z dokumentem podróży, do wielokrotnego przekraczania granicy bez konieczności uzyskania wizy.

Obywatel państwa trzeciego może ubiegać się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli zachodzą okoliczności uzasadniające zamieszkiwanie przez niego na terytorium RP przez okres dłuższy niż 3 miesiące. Przesłanki te zostały określone szczegółowo przepisami ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. Dotyczy to m.in. sytuacji, gdy cudzoziemiec:

1. posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane;

2. prowadzi korzystną dla gospodarki narodowej działalność gospodarczą na podstawie przepisów obowiązujących w tym zakresie w RP, w szczególności przyczyniającą się do wzrostu inwestycji, transferu technologii, wprowadzania korzystnych innowacji lub tworzenia nowych miejsc pracy;

3. jest małżonkiem obywatela polskiego;

4. przybywa lub przebywa na terytorium RP w celu podjęcia lub kontynuacji studiów wyższych lub doktoranckich.

Wniosek o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony składa się do wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu obywatela państwa trzeciego, a w przypadku obywatela przebywającego za granicą – do wojewody właściwego ze względu na miejsce zamierzonego pobytu. Obywatel państwa trzeciego przebywający za granicą składa wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony za pośrednictwem odpowiedniego konsula. W ostatnim przypadku decyzja wojewody może zostać doręczona za pośrednictwem konsula. Obywatel państwa trzeciego zobowiązany jest wówczas uzyskać wizę uprawniającą go do wjazdu na terytorium RP, w celu realizacji zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Jeżeli obywatel państwa trzeciego przebywa na terytorium RP, wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony powinien zostać złożony na co najmniej 45 dni przed upływem okresu pobytu na podstawie wizy lub okresu, na jaki udzielone zostało poprzednie zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. W przypadku niemożności wydania decyzji przez wojewodę w powyższym terminie obywatelowi zostanie wydana wiza proceduralna na okres postępowania w sprawie, która uprawni go do legalnego pozostawania na terytorium RP do wydania ostatecznej decyzji.

Zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony udzielane jest każdorazowo na okres niezbędny do realizacji celu pobytu na terytorium RP – co do zasady nie dłuższy niż 2 lata. W wyniku wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wydawana jest karta pobytu, ważna przez okres określony w zezwoleniu, którą obywatel państwa trzeciego musi odebrać osobiście od wydającego ją wojewody. Procedura powinna zakończyć się, co do zasady, w okresie nieprzekraczającym 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

Ubiegając się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, obywatel państwa trzeciego jest obowiązany złożyć:

1. wypełniony formularz wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony;

2. fotografie;

3. potwierdzenie uiszczenia opłaty;

4. tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego, w którym przebywa lub zamierza przebywać (np. umowa najmu) – jeśli jest wymagany dla danego celu;

5. dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w danym celu.

Opłata za wniosek o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony wynosi 340 PLN i nie jest zwracana w przypadku odmowy udzielenia zezwolenia. Za wydanie karty pobytu pobiera się opłatę w wysokości 50 zł.

Wróć...

Obywatelowi państwa trzeciego może być udzielone zezwolenie na osiedlenie się, jeśli spełnia on jeden z poniższych warunków:

1. jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca posiadającego zezwolenie na osiedlenie się, urodzonym na terytorium RP;

2. pozostaje w związku małżeńskim zawartym z obywatelem polskim co najmniej 3 lata przed złożeniem wniosku i bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium RP co najmniej przez 2 lata na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony;

3. bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium RP przez okres nie krótszy niż 10 lat na podstawie zgody na pobyt tolerowany udzielonej na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 1 lub 1a lub ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przez okres 5 lat w związku z uzyskaniem statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej;

4. jest dzieckiem obywatela polskiego i pozostaje pod jego władzą rodzicielską.

Pobyt na terytorium RP uważa się za nieprzerwany – z pewnymi wyjątkami – gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się należy złożyć do wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu obywatela państwa trzeciego wyłącznie podczas zgodnego z prawem pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (wniosek złożony za granicą pozostawia się bez rozpoznania).

Zezwolenia na osiedlenie się udziela się na czas nieoznaczony. W wyniku wydania zezwolenia na osiedlenie się wydawana jest karta pobytu ważna 10 lat, którą obywatel państwa trzeciego musi odebrać osobiście od wydającego ją wojewody. Procedura powinna zakończyć się co do zasady w okresie nieprzekraczającym 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

Ubiegając się o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się, obywatel państwa trzeciego jest obowiązany złożyć:

1. wypełniony formularz wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się;

2. fotografie;

3. potwierdzenie uiszczenia opłaty;

4. tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego, w którym przebywa lub zamierza przebywać (np. umowa najmu) – jeśli jest wymagany dla danego celu;

5. dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w danym celu.

Opłata za wniosek o wydanie zezwolenia na osiedlenie się wynosi 640 PLN i nie jest zwracana w przypadku odmowy udzielenia zezwolenia. Za wydanie karty pobytu pobiera się opłatę w wysokości 50 zł.

Obywatelowi państwa trzeciego może zostać udzielone zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE, jeśli przebywał on na terytorium RP, bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie, co najmniej przez 5 lat i posiada (z pewnymi wyjątkami):

1. stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania jego i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

2. ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium RP.

Pobyt na terytorium RP uważa się za nieprzerwany – z pewnymi wyjątkami – gdy żadna z przerw w nim nie była dłuższa niż 6 miesięcy i nie przekroczyła łącznie 10 miesięcy.

Wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE należy złożyć do wojewody właściwego ze względu na miejsce pobytu obywatela państwa trzeciego wyłącznie podczas zgodnego z prawem pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (wniosek złożony za granicą pozostawia się bez rozpoznania).

Zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE udziela się na czas nieoznaczony. W wyniku wydania zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE wydawana jest karta pobytu ważna 5 lat, którą obywatel państwa trzeciego musi odebrać osobiście od wydającego ją wojewody. Procedura powinna zakończyć się co do zasady w okresie nieprzekraczającym 3 miesięcy od dnia złożenia wniosku.

Ubiegając się o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się, obywatel państwa trzeciego jest obowiązany złożyć:

1. wypełniony formularz wniosku o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się;

2. fotografie;

3. potwierdzenie uiszczenia opłaty;

4. tytuł prawny do zajmowania lokalu mieszkalnego, w którym przebywa lub zamierza przebywać (np. umowa najmu) – jeśli jest wymagany dla danego celu;

5. dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w danym celu.

Opłata za wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE wynosi 640 PLN i nie jest zwracana w przypadku odmowy udzielenia zezwolenia. Za wydanie karty pobytu pobiera się opłatę w wysokości 50 zł.

Wróć...

5. Obowiązek meldunkowy

Obywatel państwa trzeciego oraz obywatel UE, EOG i członek jego rodziny przebywający w zakładzie hotelarskim, zakładzie udzielającym pomieszczenia w związku z pracą, nauką, leczeniem się lub wypoczynkiem powinien zameldować się na pobyt czasowy przed upływem 24 godzin od chwili przybycia na terytorium RP. Zameldowania dokonuje się u kierownika zakładu lub upoważnionej przez niego osoby.

Obywatel państwa trzeciego oraz obywatel UE, EOG i członek jego rodziny przebywający w innym miejscu niż określone wyżej jest zobowiązany zameldować się w Urzędzie Miasta (Gminy) pod adresem, pod którym przebywa, najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od chwili przekroczenia granicy RP.

Zameldowania na pobyt czasowy trwający do 3 miesięcy dokonuje się ustnie w Urzędzie Miasta (Gminy) właściwym ze względu na miejsce pobytu danej osoby, w obecności właściciela lokalu lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu.

Zameldowania na pobyt czasowy przekraczający 3 miesiące lub na pobyt stały dokonuje się w Urzędzie Miasta (Gminy) właściwym ze względu na miejsce pobytu na specjalnym formularzu zgłoszenia pobytu. Na formularzu tym konieczne jest potwierdzenie faktu pobytu w lokalu dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu. Potwierdzenie powinno nastąpić w formie czytelnego podpisu z oznaczeniem daty jego złożenia.

W celu zameldowania na pobyt czasowy do 3 miesięcy jak i mający trwać ponad 3 miesiące, a także na pobyt stały należy okazać:

1. dokument podróży (paszport, inny dokument potwierdzający tożsamość);

2. dokument stanowiący podstawę legalnego pobytu na terytorium Polski (np. wiza, decyzja o udzieleniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zezwolenia na osiedlenie się, karta pobytu, dokument potwierdzający prawo stałego pobytu obywatela UE, zaświadczenie o zarejestrowaniu pobytu obywatela UE itd.);

3. dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu (np. umowę najmu, wypis z księgi wieczystej) – nie jest zawsze wymagany.

W zakresie obowiązku meldunkowego dotyczącego obywateli UE, EOG oraz obywateli państw trzecich projektowane są zmiany w obowiązujących przepisach regulującej te kwestie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Zameldowanie obywatela państwa trzeciego, obywatela UE, EOG i członka jego rodziny zwolnione jest z opłat.

Wróć...

Agnieszka Lisiecka (agnieszka.lisiecka@wardynski.com.pl)
Magdalena Świtajska (Magdalena.Switajska@wardynski.com.pl)
Zespół Prawa Pracy

Kancelaria Wardyński i Wspólnicy sp.k.

Ostatnia akutalizacja: czerwiec 2010